header

Ζωή, ένα τρισδιάστατο ταξίδι!!!

«Καλημέρα! Τι κάνεις;»

Μια ερώτηση τόσο συνηθισμένη και χιλιοειπωμένη, μα- αναρωτιέμαι- πόσο συνειδητοποιημένη είναι η απάντηση που δίνουμε. «Είμαι καλά! Ευχαριστώ!»

Είμαι καλά, σημαίνει ότι πορεύομαι πάνω στο καράβι της ζωής και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό.

Έχουμε άραγε αντιληφθεί πως το ταξίδι αυτό δεν είναι απαραίτητα μόνο ένα ταξίδι στο χώρο και στο χρόνο, μα κάτι εντελώς διαφορετικό;

Έχουμε μάθει να μετράμε τις εμπειρίες μας με αριθμούς, με τα χρόνια που περνούν, με τα έτη επαγγελματικής εμπειρίας, με τα μέρη που έχουμε επισκεφτεί…

Κι όμως, κατά την ταπεινή μου άποψη, η ζωή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Είναι ένα τρισδιάστατο ταξίδι. Μια διαδρομή σώματος- νου- ψυχής, όπου το πότε και το πού δεν έχουν τόση σημασία, μα πιο πολύ μετρά αυτές οι 3 διαστάσεις να συνταξιδεύουν στην ίδια κατεύθυνση.

Σας μπέρδεψα λιγάκι; Είναι απλό. Μπορεί να μην έχω τα χρήματα, το χρόνο να ταξιδέψω σε εξωτικούς προορισμούς ή σε μέρη με πολυτελή ξενοδοχεία. Αν αποφασίσω όμως να αφιερώσω μια βδομάδα στο χωριό μου για να απολαύσω καθαρό αέρα, φρέσκες-αληθινές τροφές, να μιλήσω και να χαλαρώσω παρέα με αγαπημένους συγγενείς ή και με ένα καλό βιβλίο, να πατήσω κουμπί επανεκκίνησης σε νέες, θετικές, σκέψεις…; Μαντεύετε τι θα πω, έτσι; Τα ευεργετικά αποτελέσματα του τρισδιάστατου αυτού ταξιδιού είναι πολλαπλάσια από ένα ταξίδι σε έναν προορισμό που επιτάσσει η μόδα και το κοινωνικό φαίνεσθαι.

Άλλο ένα παράδειγμα, που βίωσα έντονα πρόσφατα. Είμαι δασκάλα, συγγραφέας- αφηγήτρια, σύζυγος και μητέρα 3 κοριτσιών και υπάρχουν στιγμές που θα ευχόμουν η μέρα να έχει περισσότερες από 24 ώρες ή εγώ να είχα υπερφυσικές ιδιότητες, ώστε να αντεπεξέρχομαι με μεγαλύτερη επιτυχία στους πολλαπλούς ρόλους που έχω επιλέξει.

Υπήρχαν μέρες που ένιωθα τύψεις ως μητέρα όταν «πάρκαρα» τις μικρές μου στην τηλεόραση να δουν την αγαπημένη τους ταινία και εγώ ασχολιόμουν με μια καινούρια ιδέα για το βιβλίο μου. Υπήρχαν και στιγμές που ένιωθα εκνευρισμό την ώρα που παίζαμε με τις πλαστελίνες και τις δαχτυλομπογιές, κι εγώ σκεφτόμουν την ακαταστασία που θα έπρεπε να επιμεληθώ στη συνέχεια.

Μέχρι που αντιλήφθηκα ότι προσπαθούσα να ταξιδεύω ταυτόχρονα σε παράλληλα σύμπαντα! Αλλού το σώμα πήγαινε, αλλού νους- ψυχή αρμένιζαν. Δε ζούσα την κάθε στιγμή.

Με την επίγνωση αυτής της τόσο απλής, μα τόσο σπουδαίας αλήθειας, μεταμορφώθηκε όλη η καθημερινότητά μου. Ένιωσα σα να απέκτησε η μέρα 30 ώρες ή σαν εγώ να απέκτησα περισσότερες δυνάμεις. Πώς; Άρχισα να ζω την κάθε στιγμή, να πατώ «mute» στην εσωτερική φωνή που προσπαθεί διαρκώς να μας αποσπά την προσοχή και να βάλω σε μια ιεραρχία τις επιθυμίες μου. Έτσι, για παράδειγμα, η καθημερινή βόλτα στην παιδική χαρά μετά το σχολείο, αν και διαρκεί μόνο μισή ώρα- για να προλάβουμε όλα τα υπόλοιπα «ταξίδια»- φροντίζω αυτή τη μισή ώρα να συνταξιδεύουν και οι 3 διαστάσεις μου, να γεύομαι με όλες τις αισθήσεις μου τις στιγμές με τα παιδιά μου, να μπαίνω με όλη μου την ψυχή στο παιχνίδι της τραμπάλας και της κούνιας. Στην παιδική χαρά τραγουδάμε, παίζουμε παιχνίδια ρόλων (π.χ. σε κάθε σπρώξιμο της κούνια «ταξιδεύουμε» στο Παρίσι και τραγουδάμε γαλλικά τραγούδια, «πετάμε» στη Ρώμη και κάνουμε πως τρώμε πίτσα…). Το απίστευτο είναι ότι οι μικρές το απολαμβάνουν περισσότερο, γιατί συμμετέχω πιο ενεργά στο παιχνίδι τους, που όταν επιστρέφουμε σπίτι, μου ζητούν να χαλαρώσουν στο δωμάτιό τους και να ζωγραφίσουν μόνες τους. Έτσι αποκτώ περίπου μια ώρα δική μου- για εργασία, χαλάρωση, δουλειές στο σπίτι… για ό,τι αποφασίσω να ζήσω εκείνη τη στιγμή.

Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα! Επιβιβαστείτε όλοι μαζί στο πλοίο της ζωής και γευτείτε την κάθε στιγμή, από την πιο ευχάριστη μέχρι την πιο άχαρη και βαρετή. Θα ζείτε πιο έντονα τις χαρούμενες στιγμές και οι υποχρεώσεις ή οι δύσκολες αρμοδιότητες θα διεκπεραιώνονται πιο εύκολα.

Ας μη βιαζόμαστε να προχωράμε fast forward τη ζωή μας. Ας βάλουμε τα 3D γυαλιά μας, να πατήσουμε το play και να απολαύσουμε τη διαδρομή μας! Είναι μοναδική, ανεπανάληπτη! Εμείς διαλέγουμε τον προορισμό, είτε λέγεται καριέρα σε οποιοδήποτε τομέα, είτε οικογένεια, ταξίδια… και εμείς προσαρμόζουμε τη διαδρομή μας όποιες κι αν είναι οι συνθήκες. Το σημαντικό είναι να τη ζούμε με όλες μας τις αισθήσεις, στο έπακρο. Όπως τόσο εύστοχα έχει ειπωθεί: «Η ζωή δεν μετριέται με τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά με τις στιγμές που μας κόβεται η ανάσα.»

 

Αγγελική Σταματακοπούλου
Δασκάλα, Αφηγήτρια Παραμυθιών και Συγγραφέας