header

Το παραμύθι με τα χρώματα» ή αλλιώς, ποιος μπορεί να ζει ασπρόμαυρα;

Από τα πιο αγαπημένα μου παραμύθια, ίσως και το πιο αγαπημένο μου, είναι «Το παραμύθι με τα χρώματα» του Α. Κυριτσόπουλου. Ένα παραμύθι που ανακάλυψα στην ηλικία των 32 χρονών μέσα από τις συστηματικές βραδινές εξιστορήσεις στην νεογέννητη κόρη μου την ώρα που την έβαζα για ύπνο. «Σήμερα θα δούμε πώς το ουράνιο τόξο πήρε μαζί του όλα τα χρώματα κι έφυγε και άφησε όλο τον κόσμο ασπρόμαυρο….»

Της το διάβαζα κάθε βράδυ για πολλά συνεχόμενα βράδια του χειμώνα που εκείνη αρνιόταν να κοιμηθεί γιατί δεν ήθελε να χάσει όλα αυτά που συνέβαιναν στον θαυμαστό κόσμο των μεγάλων.  Κι έφτασε κάποια στιγμή που το είχα μάθει πλέον απέξω. Και της το έλεγα από μνήμης. Τσεκάροντας πού και πού κρυφά το κείμενο, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσω ότι ήταν ακριβώς όπως το θυμόμουν «Ήταν μια φορά κι ένα καιρό μια χώρα στην άλλη άκρη του κόσμου όπου είχαν όλα τα καλά. Ήταν όλοι πολύ χαρούμενοι. Εκεί πήγαινε το ουράνιο τόξο….»

Αλλά κι εκείνη, αν και μόλις λίγων μηνών, σαν να το είχε μάθει λέξη προς λέξη. Και αν εγώ ξέχναγα κάποια λέξη και την αντικαθιστούσα με κάποια άλλη γύριζε και με κοίταζε γκρινιάζοντας. «Όμως κανείς δεν το πρόσεχε το ουράνιο τόξο. Κρύφτηκε σε μια γωνιά και κάθισε κι έκλαιγε. Αποφάσισε να φύγει και να  μην ξαναφανεί σε αυτόν τον τόπο….»

Ή μήπως ήταν η φαντασία μου; Η περηφάνια της νέας μάνας για το παιδί της  που το θεωρεί το πιο έξυπνο απ΄όλα και βλέπει σε αυτό επιτεύγματα που δεν είναι φανερά στα μάτια των άλλων; «Μάζεψε τα χρώματα από παντού….έμειναν όλα ασπρόμαυρα».

Μα στ’αλήθεια σας λέω, γκρίνιαζε! Και γύριζε και με κοίταζε με κείνα τα τεράστια πανέμορφα μάτια της περιμένοντας να της διηγηθώ τη συνέχεια για το πώς η παρέα των παιδιών «ο Παύλος, ο Στέφανος, ο Αλέξανδρος και η Ζωή, ξεκίνησαν να βρουν το ουράνιο τόξο και να το φέρουν πίσω».

Κι όσο της διηγιόμουν τις περιπέτειες και τις ταλαιπωρίες τους, σαν να γινόμουν ένα μαζί τους. Σαν να ένιωθα την αγωνία, τη στεναχώρια και την κούρασή τους, συνοδοιπόρος στην απόφασή τους να πετύχουν τον σκοπό τους. Να βρουν το ουράνιο τόξο και να του ζητήσουν συγνώμη που δεν είχαν αναγνωρίσει πόσο πολύτιμο είναι. Και να το φέρουν πίσω στη γη. «Δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν. Τελευταία πήγαινε η Ζωή…»

Κι όταν το βρήκαν και υποσχόμενοι στο εξής να το προσέχουν, το έπεισαν να γυρίσει πίσω μαζί τους, η φωνή μου ανέβαινε τόνους από τη συγκίνηση. Και η κόρη μου σαν το καταλάβαινε. Και με αγωνία περίμενε τη συνέχεια. «Έλα μαζί μας. Θα σε προσέχουμε. Έτσι τα παιδιά το κατάφεραν να γυρίσει».

Θυμάμαι πως πάντα έμενε ξύπνια μέχρι ν’ακούσει το τέλος. Και ήταν ένα χαρούμενο τέλος. Γεμάτο χρώματα που μας δίνουν ελπίδα και ομορφαίνουν τη ζωή μας. Ποιος μπορεί άλλωστε να ζει ασπρόμαυρα; «Έτσι είχανε κόκκινα αυγά το Πάσχα και καρπούζια το Καλοκαίρι. Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα».

valeria_tsami
 
Βαλέρια Τσάμη linkedin
Διευθύνουσα Σύμβουλος της FOCUS BARI A.E
Περήφανη Μητέρα μίας 15χρονης σήμερα κόρης