header

O σπόρος!

Η ευθύνη του να γράψεις κάτι για μια εκδήλωση που πρωταγωνιστές είναι τα παιδιά είναι κάτι παραπάνω από μεγάλη! Δε ξέρω αν διαβαστεί από αυτά αλλά και πάλι. Είναι σαν να περιμένεις το πράσινο φανάρι των πεζών να ανάψει σε ένα δρόμο που δε περνάνε αυτοκίνητα. Που η παρόρμηση σου σου λέει να περάσεις, αλλά η ευθύνη του προτύπου που έχουμε, θέλουμε δε θέλουμε, είναι μεγαλύτερη και σημαντικότερη από αυτό. Και έτσι περιμένεις μήπως και κάποιο παιδικό μάτι σε δει και πει πως δε σεβάστηκες. Κάπως έτσι νιώθω και τώρα. Ότι αυτό το κείμενο, ακόμα και αν δε διαβαστεί από κανένα νέο, κάτι μέσα μου λέει να μιλήσω σε αυτούς. Μήπως και… Και αυτό θα κάνω.

Που λέτε έπρεπε να παραδώσω αυτό το κείμενο εδώ και καιρό. Δε μπορούσα όμως να βρω κάτι για το οποίο αξίζει να μιλήσεις. Μέχρι που έπεσα πάνω στη φωτογραφία μιας σεκόγιας που άνηκε στα 20 μεγαλύτερα δέντρα του κόσμου. Μιλάμε για μεγαθήριο! Πρέπει να σκαρφαλώσουν καμιά εικοσαριά χωριά πάνω τους για να πεις ότι κάλυψαν όλη την επιφάνεια. Και μπορεί να λέω και λίγα! Και ύστερα σκέφτηκα τους μαθητές μου. Τα πιτσιρικάκια που τόσο δύσκολα εντυπωσιάζονται. Από μικρή ηλικία τα έχουν δει “όλα” και κάνεις πάρτυ, κάθε φορά που καταφέρνεις να δεις αυτήν την έκπληξη στα μάτια τους. Άραγε θα εντυπωσιάζονταν από ένα τέτοιο πανύψηλο δέντρο; Άραγε εμείς οι μεγάλοι, θα εντυπωσιαζόμασταν από αυτό;

Υπήρχαν εποχές που οι άνθρωποι έμεναν με το στόμα ανοιχτό όταν ένα “μάγος” έβγαζε από το καπέλο του ένα κουνέλι! “Μα που χωράει εκεί μέσα”; έλεγαν.

Και περνούσαν οι εποχές και οι άνθρωποι έβρισκαν συνεχώς πράγματα να εντυπωσιάζονται. Πως η πληροφορία πέρασε από τις βιβλιοθήκες στο σπίτι, από το σπίτι στον υπολογιστή, από τον υπολογιστή στο κινητό, από το κινητό σε μικροσκοπικούς αποθηκευτικούς χώρους που αντέχουν όλο και περισσότερη πληροφορία σε όλο και μικρότερο χώρο. Και οι άνθρωποι εντυπωσιάζονταν. “Μα που χωράει εκεί μέσα”; έλεγαν.

Και ήρθε μετά και η σεκόγια. Που έγινε απλώς ένα ψηλό δέντρο.

Όμως αγαπητοί μου φίλοι το δέντρο αυτό, γεννήθηκε από ένα σπόρο που χανόταν στην ανθρώπινη χούφτα. Εκείνος ο σπόρος έκρυβε μέσα του τη δύναμη για να κάνει τη σεκόγια να τρυπήσει τους ουρανούς. Έκρυβε “μέσα” του ολόκληρο το δέντρο!

Ένα ωάριο και ένα σπερματοζωάριο κρυμμένα από το γυμνό μάτι, είναι ικανά να δημιουργήσουν εσάς, υπέροχα ανθρώπινα πλάσματα. Να γεννήσουν τη σκέψη, την αγάπη, τη φιλία, τη δημιουργία και όλα αυτά που μας κάνουν αυτό που είμαστε.

Μα εμείς θα μαγευόμαστε από τα καινούρια της τεχνολογίας και τα αποκτήματα μας, γιατί η φύση δε ζητά την προσοχή. Η πιο σιωπηλή δασκάλα θα είναι πάντα εκεί, όχι γιατί μας χρειάζεται, αλλά γιατί όταν θα χάσουμε την πίστη μας, θα είναι εκεί να φυσήξει ένα σπόρο στην αυλή μας να φυτρώσει ανάμεσα στις πλάκες.

Και ίσως τότε καταλάβουμε…

Με αγάπη,
Άγγελος

Άγγελος Πατσιάς
Εκπαιδευτικός
wordpress-small
wordpress-small