Να σας πω μια ιστορία… «Ο κουφός πάντα νομίζει ότι, όσοι χορεύουν, είναι τρελοί». Αυτή είναι η αξία της πραγματικής επικοινωνίας. Μερικές φορές, μιλάς σαν να μην έχεις αρθρώσει ξανά λέξη ακούς σαν να ήσουν κωφάλαλος. Η ουσία της επικοινωνίας υπέστη, και αυτή, τη φθορά του χρόνου… Είναι φορές που αναρωτιέμαι «αν τελικά κόλαση είναι η απουσία των άλλων ή η παρουσία τους» κατά τον Ζαν Πολ Σαρτρ. Σίγουρα, λόγω των συνθηκών, δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε και να ακούσουμε, αφού τα προβλήματα με τα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά, φράζουν τις αρτηρίες της ουσιαστικής επικοινωνίας. Επομένως, στο ερώτημα αν τελικά κόλαση είναι η παρουσία των άλλων ή η απουσία αυτών, δεν υπάρχει απάντηση. Ξέρεις, συχνά, η απουσία κάποιου από τη ζωή μας μάς οδηγεί στα σκοτεινά μονοπάτια της μισανθρωπίας και της μιζέριας. Από την άλλη όμως, όταν κάποιος δεν έχει να προσφέρει τίποτα ουσιώδες σε μια σχέση, τότε η απουσία του, σίγουρα, φαντάζει σωτήρια.

Η φθορά που έχει υποστεί ο άνθρωπος σήμερα, εν έτει 2020, έχει σκονίσει κάθε δίαυλο, έχει σαπίσει κάθε ελπιδοφόρα ρίζα. Πλέον η επικοινωνία μας έχει μετασχηματιστεί, έχει αλλοιωθεί. Όλα έχουν αντικατασταθεί από το instagram και το twitter. Ζούμε στην εποχή που για να δηλώσουμε ότι κάτι μας αρέσει, αρκεί ένα διπλό «κλικ» πάνω στην οθόνη. Ζούμε στην εποχή που τα κακόβουλα σχόλια είναι κάτι απολύτως κανονικό. Στην εποχή, όπου περιμένουμε την εκδήλωση συναισθημάτων με μια καρδιά ή κάποιο άλλο «emotzi». Απευθύνομαι, λοιπόν, σε σένα που ξέρω ότι όλα αυτά που λέω τα έκανες ήδη εικόνα. Σε αυτή την εποχή ζεις, το θέλεις όμως;

Τώρα, πώς μπορώ να πω «ευχαριστώ»; Υποθέτω με ένα «like»! Άρα, είτε είσαι απών είτε παρών, εμφανίζεσαι με μια καρδιά, ένα «like», ένα «emotzi»…

Μαριλίνα Φωτίου